奇闻

Aling pag-ibig pa ang hihigit kaya Sa pagkadalisay at pagkadakila Gaya ng pag-ibig sa Tinubuang lupa

Aling pag-ibig pa

Wala na nga,wala

Ulit-ulitin mang basahin ng isip at isa-isahing talastasing pilit ang salita't buhay na limbag at titik ng isang katauhan ito'y namamasid

Banal na pag-ibig pag ikaw ang nukal sa tapat na puso ng sino't alinman,imbit taong gubat,maralita't mangmang nagiging dakila at iginagalang

Pagpupuring lubos ang palaging hangad Sa bayan ng taong may dangal na ingat,Umawit,tumula,kumanta't sumulat,Kalakhan din niya'y isinisiwalat

Walang mahalagang hindi inihandog Ng may pusong mahal sa Bayang nagkupkop,Dugo,yaman,dunong,katiisa't pagod,Buhay ma'y abuting magkalagut-lagot

Bakit

Alin ito na sakdal ng laki,Na hinahandugan ng buong pagkasi,Na sa lalong mahal nakapangyayari,at ginugulan ng buhay na iwi

Ito'y ang Inang Bayang tinubuan:Siya'y ina't tangi sa kinamulatan Ng kawili-wiling liwanang ng araw Na nagbigay-init sa buong katawan

Kalakip din nito'y pag-ibig sa Bayan,Ang lahat ng lalong sa gunita'y mahal,Mula sa masaya'y gasong kasanggulan Hanggang sa katawa'y mapasa-libingan

Sa aba ng abang mawalay sa bayan! Gunita ma'y laging sakbibi ng lumbay,Walang alaala't inaasa-asam Kundi ang makita'y lupang tinubuan

Pati ng magdusa'y sampung kamatayan Wari ay masarap kung dahil sa bayan at lalong mahirap

哦,himalang bagay! Lalong pag-irog pa ang sa kanya'y alay

Kung ang bayang ito'y masasa-panganib在siya ay dapat na ipagtangkilik,Ang anak,asawa,magulang,kapatid; Isang tawag niya'y tatalikdang pilit

Hayo na nga,hayo,kayong nagabuhay Sa pag-asang lubos ng kaginhawahan在walang tinamo kundi kapaitan,Hayo na't ibangon ang naabang bayan

Kayong nalagasan ng bunga't bulaklak Ng kahoy ng buhay na nilanta't sukat,Ng bala-balaki't makapal na hirap,Muling manariwa't baya'y lumiyag

Ipahandug-handog ang buong pag-ibig在hanggang可能dugo'y ubusing itigis; kung sa pagtatanggol,buhay ay mapatid,Ito'y kapalaran at tunay na langit